Austria
Belgia
Bułgaria
Czechy
Cypr
Francja
Hiszpania
Holandia
Izrael
Niemcy
Polska
Portugalia
Słowacja
Słowenia
Szwajcaria
Węgry
Wielka Brytania
Włochy


PIERWSZA EUROPEJSKA KONFERENCJA ZNAKOWANIA SZLAKÓW

Propozycje ujednolicenia znakowania szlaków

Stupięćdziesięcioletni rozwój znakowania szlaków w poszczególnych państwach lub regionach spowodował powstanie wielu różnorodnych form systemu znakowania. Systemy te, choć różnorodne, są w większości przypadków oparte na tych samych lub podobnych zasadach i pozwalają turystom na lepszą orientację w terenie.
Nie tak dawno, w kilku krajach europejskich, pojawiły się propozycje zmian niektórych elementów znakowania szlaków, przypuszczalnie, w celu krajowego lub nawet europejskiego ujednolicenia znakowania. Propozycje te w większości zostały przygotowane przez osoby, które często nie znają nawet podstawowych zasad znakowania, co więcej, z trudem mogą określić ilość pracy włożonej w stworzenie istniejących systemów, przede wszystkim przez ochotników, piechurów – znakarzy. Z tego powodu są oni także nieświadomi kosztów, jakie taka fundamentalna zmiana pociągnęłaby za sobą oraz jak długo trwałby wynikający z tego proces przejściowy. Naszym zdaniem, okres ten znacznie przekroczyłby jedną dekadę, nie mówiąc o wysokim ryzyku jakim byłaby możliwość utraty wielu wolontariuszy jako efekt tej interwencji.
Dlatego właśnie bardzo ważne jest odrzucenie takich sztucznych ujednoliceń, określenie wspólnych warunków prawidłowego znakowania i popieranie szeroko rozpowszechnionego dostosowywania się do nich. To oczywiście nie wyklucza możliwości, że lokalna unifikacja znakowania mogłaby być przeprowadzana na podstawie dobrowolnie podjętej i zaaprobowanej decyzji na znakowanie, na przykład sąsiedniego regionu.
Ze względu na tę sytuację na corocznej konferencji ERA w Krakowie we wrześniu 2003 roku podjęto decyzję o powołaniu Pierwszej Europejskiej Konferencji Znakowania Szlaków.


Cele Pierwszej Europejskiej Konferencji Znakowania Szlaków


  • Opisać sposoby znakowania szlaków włączając długodystansowe szlaki piesze w poszczególnych państwach i regionach (dokument będzie przygotowany na piśmie i wydany w trzech oficjalnych językach ERA-y)
  • Określić znakowanie szlaków jako integralną część historii i kultury regionu
  • Określić ogólne zasady rzetelnego znakowania szlaków pieszych
  • Przygotować plan określający przygotowanie i realizację pozostałych ważnych elementów
  • Definicja ustalająca najważniejsze dane dotyczące jakości szlaków pieszych i dodatkowych udogodnień dostępnych dla turystów (możliwości noclegowe, żywieniowe, informacja turystyczna i inne)
  • Stworzenie planu określającego przygotowanie opisów poszczególnych szlaków lub ich odcinków, które przyczyniłyby się do łatwiejszej orientacji turystów w terenie, a w szczególności zachęcały ich do przejścia danym szlakiem
  • Określenie sposobów na przygotowanie niezbędnych materiałów służących do udoskonalenia znakowania szlaków
  • Przyjęcie "Bechyńskiej deklaracji dotyczącej znakowania szlaków w Europie" jako podsumowania z Pierwszej Europejskiej Konferencji Znakowania Szlaków.

BECHYŃSKA DEKLARACJA DOTYCZĄCA ZNAKOWANIA SZLAKÓW PIESZYCH W EUROPIE

W dniach 28 kwietnia - 02 maja 2004 roku delegaci z 24 europejskich organizacji turystycznych z 17 krajów europejskich spotkali się na pierwszej Europejskiej Konferencji Znakowania Szlaków Turystycznych. Jako obserwator, w konferencji wziął również udział przedstawiciel Israel Trails Committee z Izraela.

Uczestnicy wspólnie zaakceptowali i ocenili znaczenie dalszego tworzenia, rozwoju i utrzymania ścieżek pieszych w Europie. Ogłosili co nastepuje:

  • Od ponad stu lat piesze ścieżki stanowią ważną część Europy. W istotny sposób przyczyniają się do ochrony środowiska, do zdolności pojmowania natury, do pozyskiwania wiedzy na temat historycznych miejsc w poszczególnych regionach oraz do naszego uczestnictwa w historii europejskiej w najszerszym z możliwych kontekstów
  • Znakowanie szlaków, które w niektórych regionach rozpoczęto ponad 130 lat temu, prowadzone jest przeważnie przez organizacje turystyki wędrownej. Organizacje te, dla celów znakowania, korzystają z pomocy kilkudziesięciu tysięcy wolontariuszy. Ochotnicy ci, od kilku lat tworzą jedną z najsilniejszych grup wolontariuszy w Europie. Organizacje turystyki wędrownej są najbardziej dumne ze swojej tradycji
  • Sposób znakowania szlaków od ponad stu lat pozostaje integralnym obowiązkiem poszczególnych regionów europejskich
  • Od 1969 roku, kluby turystyki wędrownej, zrzeszone w ERA, stopniowo tworzą europejskie piesze ścieżki długodystansowe. System jedenastu europejskich pieszych szlaków długodystansowych, który dziś jest już prawie ukończony, wyraźnie przyczynił się już i wciąż będzie miał swój udział we wzajemnym porozumieniu państw europejskich. Jest ono potęgowane poprzez przygraniczną i graniczną aktywność turystyczną wywołaną systemem szlaków pieszych. Od ponad dziesięciu lat daje się również zaobserwować dynamiczne i wyraźne zbliżenie pomiędzy dużymi organizacjami turystyki pieszej z krajów przystępujących do Unii Europejskiej i krajów Europy Zachodniej

Na zakończenie dyskusji, uczestnicy konferencji uzgodnili główne kierunki dalszego rozwoju znakowanych szlaków w Europie:

1.   Istniejący system znakowania szlaków musi być rozwijany w taki sposób, aby wszystkie szlaki były zgodne z podstawowymi wymaganiami lub zasadami znakowania szlaków. Te wymagania i zasady są zawarte w uzupełnieniu do tego protokołu.
2.   Ważnym warunkiem ochrony i rozwoju systemu znakowanych szlaków jest utrzymanie praw i możliwości obywateli europejskich do przebywania na tych terenach, na których przebiagają szlaki.
3.   Różnorodność form znakowania w poszczególnych regionach nie jest przeszkodą dla turystów podczas przemierzania znakowanych ścieżek. Jedynie w regionach przygranicznych (granica pomiędzy państwami) musi być podana informacja o zastosowanych metodach znakowania w danych obszarach.
4.   Możliwość jednolitej metody znakowania pomiędzy państwami może być wprowadzona tylko po zawarciu wspólnej umowy. Jakakolwiek zagraniczna interwencja w sprawie ujednolicenia wywołuje tylko pogorszenie sytuacji: wzrost kosztów, utratę perspektyw, stratę czasu wolontariatu, a także utratę historycznej tożsamości znakowania.
5.   Zasady znakowania powinny być zastosowane na wszystkich europejskich szlakach (patrz pkt.1). Uczestnicy konferencji tak właśnie widzą zjednoczenie w znakowaniu europejskich szlaków pieszych.
6.   W celu uprawomocnienia poszczególnych zasad znakowania, tworzenia infrastruktury europejskich pieszych szlaków długodystansowych, a także ich planowanego rozwoju w krajach Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej (które, w ciągu najbliższych dziesięciu lat prawdopodobnie staną się członkami UE), należy pozyskać duchowe i finansowe wsparcie Unii Europejskiej. Wsparcie to będzie zrekompensowane Unii Europejskiej w postaci współpracy pomiędzy europejskimi państwami, narodami i regionami, w postaci ochrony środowiska oraz turystycznych i kulturalnych zabytków oraz propagowania wiedzy na ten temat wśród funkcjonujących strukturach infrastruktury turystycznej w poszczególnych regionach europejskich.

Deklaracja ta będzie przedłożona do akceptacji na 35 corocznym spotkaniu organizacji ERA (EWV, FEROP) w Brilon 9 października 2004 roku.